Wynika z tego, że jedną z podstawowych cech stosunku pracy jest osobiste świadczenie pracy. Tak więc pracownik, który narusza tę zasadę, naraża się na zwolnienie z pracy. Również orzecznictwo stoi na stanowisku, że brak bezwzględnego obowiązku osobistego świadczenia pracy wyklucza możliwość zakwalifikowania stosunku jako umowy o pracę.
Jest to cecha umowy o pracę, która nie może być modyfikowana przez strony stosunku pracy nawet przy uwzględnieniu ich znacznej swobody w kształtowaniu treści umowy i pracownik nie może posłużyć się inną osobą przy świadczeniu pracy.
Jak stanowi art. 22 § 1 Kodeksu pracy, przez nawiązanie stosunku pracy pracownik zobowiązuje się do wykonywania pracy określonego rodzaju na rzecz pracodawcy i pod jego kierownictwem, oraz w miejscu i czasie wyznaczonym przez pracodawcę, a pracodawca do zatrudniania pracownika za wynagrodzeniem.
Tagged under