Celem normy zawartej w art. 22 ust. 1 ustawy SDG było stworzenie warunków umożliwiających większą przejrzystość finansów prowadzonych przez przedsiębiorców. Ma to istotne znaczenie dla ograniczania możliwości uchylania się od płacenia podatków przez ukrywanie obrotów czy utrudniania egzekucji wierzytelności.
Komentowany przepis ustanawia konieczność zapłaty za pośrednictwem rachunku bankowego należności za transakcję o wartości przekraczającej 15.000 euro, bez względu na liczbę wynikających z niej płatności, a zatem nie dopuszcza w takim przypadku zapłaty bezpośrednio w formie gotówkowej. Nie odnosi się natomiast do zapłaty w formie potrącenia wzajemnych należności, którą reguluje art. 498 kodeksu cywilnego.
Potrącenie jest formą bezgotówkowego rozliczenia między kontrahentami, nie występuje fizyczne przekazanie pieniędzy lub wartości pieniężnych. W wyniku kompensaty nie dochodzi więc do płatności za fakturę, ale skutek takiej operacji jest analogiczny jak przy płatności, następuje bowiem umorzenie obu wierzytelności nawzajem do wysokości wierzytelności niższej.
Zgodnie ze stanowiskiem Ministerstwa Gospodarki wartość 15.000 euro, o jakiej mowa w art. 22 ust. 1 ustawy SDG, stanowi granicę zapłaty w formie gotówkowej i za pośrednictwem rachunku bankowego i nie ma żadnego wpływu na samą możliwość dokonywania wzajemnych kompensat wierzytelności.
Tagged under