Ustanawianie kar umownych podlega jednak pewnym ograniczeniom. Zgodnie z art. 483 § 1 kodeksu cywilnego można zastrzec, że naprawienie szkody wynikającej z niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania nastąpi poprzez zapłatę określonej sumy pieniężnej. Dotyczy to tylko zobowiązań niepieniężnych. W konsekwencji zastrzeżenie omawianego rodzaju kary za niewykonanie zobowiązania pieniężnego będzie nieważne.
Przykładowo: w umowie zlecenia można zobowiązać do zapłaty kary umownej zleceniobiorcę za opóźnienie w wykonaniu zlecenia, ponieważ jego świadczenie jest niepieniężne. Natomiast zastrzeżenie kary umownej od zleceniodawcy za opóźnienie w zapłacie na rzecz zleceniobiorcy będzie nieważne.
W każdym przypadku dłużnik może podnosić zarzut, że kara umowna jest zbyt wygórowana i domagać się jej zmniejszenia przez sąd.
Szkodę, która powstała w wyniku niewykonania umowy lub niewłaściwego wykonania, trzeba naprawić. Wysokość szkody jest uzależniona od konkretnych okoliczności, jednak można z góry określić zakres odszkodowania i zastrzec, że dłużnik zapłaci karę umowną.
Tagged under